چه چیزی شما را می سازد – سنگفرش های با سنبله

چه اتفاقی می‌افتد وقتی متوجه می‌شوید که از زندگی “عادی” خود جدا شده اید؟ چگونه موقعیتی را ارزیابی می‌کنید و با آن کنار می‌آیید که از شما می‌خواهد کاری را که انجام می‌دهید، احتمالاً حتی آنچه که هستید، به‌شدت اصلاح کنید؟

Shop My Look

در هفته های اخیر، من از بسیاری از دوستان و اعضای خانواده یک سوال جدید پرسیده ام:

بهترین اتفاقی که در این بحران برای شما افتاده چیست؟

می دانم، این یک سوال عجیب و حتی تا حدودی ناشنوا برای دورانی است که در آن زندگی می کنیم. می‌دانم که بسیاری از ما، از جمله خود من، به راحتی می‌توانیم فهرستی از چیزهایی را که ترسناک هستند، که آرزو می‌کنیم متفاوت باشند، و با آن‌ها مبارزه می‌کنیم، حذف کنیم. 100% منفی است در هر دلشکستگی یا وحشت، چیزی وجود دارد که برای عزت نفس ما مفید است. من حاضرم شرط ببندم که حتی برای کسانی که در بدترین شرایط و بدترین استرس در مواجهه با بحران هستند، بارقه های مثبت و نور در مکان های غیرمنتظره وجود دارد.

نکته اصلی این است: چه چیزی ما را به این که هستیم تبدیل می کند؟ چه چیزی ما را به عنوان فردی که هستیم می سازد؟ مانند پزشکان و مدیران عامل، کارگران فروشگاه های مواد غذایی و مدها؟ به عنوان آمریکایی؟ به عنوان بخشی از انسانیت؟ آیا توانایی انجام برخی کارکردهای قابل تشخیص و خاص است؟ بیرون رفتن برای غذا خوردن در بهترین رستوران ها و دیده شدن با لباس های عالی و زندگی که در نگاه اول باعث حسادت بقیه همسالان ما می شود؟ شغلی که داریم (و شاید از دست داده ایم) یا حلقه های اجتماعی که حفظ می کنیم؟ یا چیز دیگری است… چیزی کمی صاف تر از هر یک از آن برچسب ها؟

اگر در چند سال گذشته چیزی یاد گرفته ام، اشتباه کرده ام. غالبا.

برای خودم، یک نتیجه ناخواسته و تا حدودی غیرمنتظره از فروپاشی اقتصادی و انزوای شخصی این واقعیت بود که برای اولین بار در زندگی ام چاره ای جز این نداشتم که واقعاً بنشینم، “صبورانه” و ارزیابی کنم که کی هستم و کجا هستم. می رفت.

می‌دانم که اگر این وبلاگ را بخوانید، قبلاً بارها از من شنیده‌اید که می‌گویم برای مدت طولانی روی انجام این کار کار می‌کردم و حتی بالاخره همه چیز را فهمیدم. خب دوستان اگر در چند سال گذشته چیزی یاد گرفتم اشتباه می کنم. غالبا. اگر من را خیلی وقت است می شناسید، احتمالاً از خود می پرسید که چه کسی این کلمات را می نویسد. بله دوستان من اشتباه می کنم. اشکالی ندارد، بخشی از انسان بودن و بخشی از من بودن است، من یاد می‌گیرم که بپذیرم. حتی زمانی که در مورد خودم اشتباه می‌کردم، از داشتن یک نفس بیش فعال در مورد آن دست کشیدم.

من در وسط موارد مشابهی هستم، به جز برای اولین بار، خیلی کم می توانم انجام دهم تا بروم و به آنچه برای خودم “پیدا کردم” عمل کنم. این بدان معناست که من مجبور هستم زمانی را که معمولاً برای عمل به نتیجه‌گیری‌هایم استفاده می‌کنم، صرف ارزیابی حقیقت درونی آن یافته‌ها کنم، نه اینکه آنها را در دنیای بیرون به عنوان یک فرضیه کاری آزمایش کنم. این یک تمایز جالب، اگر تا حدودی باطنی است. این احتمالاً مثبت ترین اتفاقی است که در زندگی من از ابتدای بحران رخ داده است. چیزهای خوب دیگری نیز وجود دارد، مانند یافتن راه‌های جدید برای ارتباط با دوستان، گذراندن زمان واقعاً بدون وقفه با آنها آقای فوق العاده (نعمت و نفرینی است، اما بیش از یک دهه است که نداشته ایم). همه اینها به این روند بیداری و خودیابی بازمی گردد. چه لطف غیرمنتظره ای در مواقع عدم اطمینان و اندوه.

یافتن مثبت در شرایط نامطلوب

شاید یکی از بزرگترین ضعف‌های شخصی من، بی‌شکیبایی و تمایل من به عجله کردن و عبور از هر خط پایانی با بیشترین سرعت ممکن باشد. من نتایج ملموس می خواهم. من الان آنها را می خواهم. من می خواهم به رسمیت شناخته شود که نتایج ملموس از کشورهای دیگر حاصل می شود.

نشستن در قرنطینه این واقعیت را برای من روشن کرده است که هنوز در تلاش هستم تا راه حل آسان و سریع آینده ام را پیدا کنم.

من همیشه این انگیزه و بی حوصلگی را با یک توانایی طبیعی خوش شانس برای رسیدن به قلب هر مشکل، ارزیابی سریع راه حل ها و سپس پرتاب آنها و اجرای آنها ترکیب کرده ام. این لزوماً بدترین ترکیب صفات نیست و من را به جلو سوق داده و به موفقیت در بسیاری از جنبه های زندگی ام کمک کرده است. همچنین مطمئناً مسئول قرار دادن من در موقعیت های بسیار بد است.

همان‌قدر که سال گذشته را صرف کرده‌ام تا به خودم این لطف را بدهم که به تدریج و به طور واقعی از یکی از آن موقعیت‌های بدی که خودم ساخته‌ام به جلو بروم، قرنطینه بودن برای من این واقعیت را روشن کرده است که هنوز سعی کردم راه حل ساده و صاعقه ای برای آینده ام پیدا کنم. از آنجایی که بسیاری از فرصت‌های تجاری و رویدادهای شبکه‌ای من با شروع قرنطینه به سادگی از بین رفتند، من زمان و دلیل بیشتری برای تجزیه و تحلیل مجدد اینکه چه کسی هستم و واقعاً می‌خواهم در زمان «بزرگ شدن» باشم، داشتم. نتیجه ای که من توانسته ام به آن برسم این است که حدس می زنم واقعاً نمی دانم. مهمتر از آن، تا زمانی که چیزهایی را که در مورد خودم و در زندگی‌ام دوست دارم حفظ کنم، احساس می‌کنم که نمی‌دانم یا خط پایانی برای مسابقه دادن ندارم.

اثر NERD

nمتفاوت است هنسخه آربه صورت کامل هیکی شما می توانید تمام زمان و منابعی را که می خواهید برای به پایان رساندن یک پروژه صرف کنید، حتی خودتان. همیشه راه‌هایی برای تغییر یا بهبود آن وجود دارد که مدت‌ها بعد از زمانی که فکر می‌کنید باید انجامش دهید با آن‌ها مواجه خواهید شد. این برای پست‌های وبلاگ، لباس‌ها، وعده‌های غذایی و غیره به همان اندازه که برای یافتن خود، خود بودن و زندگی کردن صادق است. من اولین کسی نیستم که در مورد اثر NERD صحبت می کنم و احتمالاً آخرین نفر هم نخواهم بود. و این هم کاملاً خوب است.

به‌جای تلاش برای یافتن «راه‌حل‌های» قطعی برای مشکلات، آنچه در آینده تلاش خواهم کرد، قدم‌های بعدی است. راه های حرکت رو به جلو برای ایجاد مثبت اندیشی و ساختن بر روی آن، حتی اگر دقیقاً ندانم به کجا می روم. من فکر می‌کنم از این مکان از خودارزیابی اجباری و تأمل و زمان برای کشف «من» در پس نتیجه‌گیری‌هایم است که در واقع من را همانی که هستم می‌سازد. من یک بیننده خلاق، جویای مشکلات و راه حل آنها هستم. با این حال، تلاش برای انجام این کار هم در مقیاس خرد و هم در مقیاس شخصی بزرگتر در دراز مدت قابل دوام نیست. درک اینکه می توانم از برخی از این طرز فکرها برای حمله به یک مشکل کوچک در یک زمان استفاده کنم، می تواند برای ادامه زندگی و لذت بردن از هر مرحله از راه کافی باشد. راه پله.

چه چیزی شما را می سازد شما؟

این سوال به هسته اصلی ما مربوط می شود، چیزهایی که ما را در این جهان خاص می کنند. عکس این سوال نوع دیگری از دوراهی فلسفی را به وجود می آورد: اگر شخصی نیست خودت اونا کی هستن

فیلسوفان بیشماری به این پیناتا دست نیافتنی دست زده اند. در قرن هفدهم، جان لاک خود را به حافظه متصل کرد و از خاطرات به عنوان رشته ای استفاده کرد که گذشته فرد را به حال او متصل می کند. این جذابیت شهودی دارد: به هر حال، حافظه نحوه ثبت ادامه حیات خود است. اما حافظه قابل اعتماد نیست. درک پارفیت، فیلسوف مشهور، در دهه 1970، ایده لاک را بازنگری کرد تا استدلال کند که شخصیت در طول زمان از یک دیدگاه پیچیده تر از ارتباط روانشناختی بیرون می آید. او این فرضیه را مطرح کرد که مجموعه‌ای از پدیده‌های ذهنی – خاطرات، نیات، باورها و غیره – زنجیره‌هایی را ایجاد می‌کنند که ما را به گذشته‌مان می‌بندند. یک فرد امروز بسیاری از شرایط روانی مشابه آن فرد یک روز پیش را دارد. شخص دیروز از همپوشانی مشابهی با فردی از دو روز پیش برخوردار است. هر خاطره یا باور، زنجیره‌ای است که در زمان به عقب کشیده می‌شود و یکی را در برابر جریان اجتناب‌ناپذیر نگه می‌دارد.

شاید واقعی ترین چیز در مورد این که هستید این است که شجاعت نگاه کردن به زندگی خود را داشته باشید و بدانید که همه پاسخ ها را ندارید.

حتی در مواجهه با تحولات شخصی، فیزیکی، اجتماعی و عاطفی، ما به گذشته خود و در نتیجه به خودمان متصل هستیم. حتی زمانی که آینده ما نامشخص است، حتی زمانی که مجبور می شویم به فردی جدید تبدیل شویم، همانطور که بر این پس زمینه می سازیم، همان چیزی که هستیم باقی می مانیم.

تفاوت بین شهود و انگیزه برای موفقیت چیست؟ آیا ساختاری که ما برای زندگی خود ایجاد می کنیم، جایگزین احساسی است که هنگام ایجاد آن داریم؟

چگونه می دانید چه چیزی برای شما مناسب و معتبر است؟ چگونه یک مسیر را بر دیگری انتخاب می کنید؟ مجموعه شرایط یا عواملی که یک تصمیم را به تصمیم «درست» تبدیل می کند چیست؟

اولین “عشق” من حیات وحش بود، پس از آن کتاب، پس از آن موسیقی، به دنبال مد، و به دنبال آن نیاز به درک و کنترل، تا حدی، رفتار مصرف کننده، و به دنبال آن وسواس به مسائل ریاضی مرتب و به راحتی قابل حل، دوباره دنبال شد. با کتاب، کلمات و نوشتار. آیا باید در یک تعقیب و گریز یک پین بیندازم و از آن برای تعریف خودم استفاده کنم؟ آیا یکی از این علایق نسبت به آنچه که هستم صادق‌تر از دیگری است، یا سفر در میان آن‌ها همان چیزی است که بیشتر از همه در مورد خودم دوست دارم؟

یک چیزی که می دانم این است که یاد گرفته ام در جستجوی سؤالات، چرخاندن آنها، درک دلیل پرسیدن آنها، و نگاه کردن به آنها از چند زوایای مختلف خوب باشم. پاسخ ها وجود دارد. بدون شک می توان راه حل هایی برای بسیاری از مواردی که من در زندگی خود به عنوان “مشکلات” تصور می کنم، پیدا کرد. با این حال، راه حل های ملموس راه حل نیستند. شاید واقعی ترین چیز در مورد این که هستید این است که شجاعت نگاه کردن به زندگی خود را داشته باشید و بدانید که همه پاسخ ها را ندارید.

چیزی که شما را چنین می کند، میل به درک خودتان است. “شما” به یک برچسب یا عنوان خاص وابسته نیست. این حالت ماندگاری نیست، حالت وفاداری به آنچه در طول زمان برای شما لازم است است. برای من جالب است که حتی در طول این پروسه طولانی و آرزوی عمیقی که برای یافتن پاسخ همه سؤالاتم احساس می کردم، این لحظه سکوت و انزوا به من شهامت داد تا واقعاً با برخی از اساسی ترین و پاک نشدنی ترین حقایق در مورد روبرو شوم. خودم. به طرز شگفت انگیزی، در آغوش گرفتن عدم اطمینان بیشتر از همیشه احساس “من” می کند. بنابراین هر کجا که از اینجا بروم، می دانم که مکان مناسبی خواهد بود.

شاید چیزی در این میان باشد که جوامع ما و جهان ما نیز باید آن را بپذیرند. هرچه به دوران پسا قرنطینه برگردیم «عادی» نخواهد بود. ما قبلاً تغییر کرده ایم و احتمالاً حتی اگر بخواهیم نمی توانیم به عقب برگردیم. این بدان معنا نیست که ما خودمان به عنوان یک جامعه نیستیم. ما امیدواریم که این بدان معنی است که ما یک تکامل، دوره رشد و حفظ انسانیت خود را از طریق آزمایش هایی که به ناچار با آن مواجه می شویم، تجسم می دهیم.

هو هو