مجری به دنبال طول عمر است و حاضر است خود را وقف کند تا بهترین مجری ممکن باشد.
عکس از جنالین فانگ
کلمات // جنالین فانگ
عکس // سریس
بنابراین عملکرد خود را از Sol Blume نشان می دهد – و این آخرین چیزی نیست که او نشان می دهد.
او در حالی که به دوردست ها نگاه می کند، با خود می گوید: «کاش می توانستم در Sol Blume بازی کنم.» او اکنون در ساکرامنتو، کالیفرنیا به سر می برد و در بین بهترین ها در این صنعت اجرا می کند. به جمعیتی سرریز که درست در مقابل موانع هستند، نه کمتر.
در پشت صحنه، در منطقه هنرمندان، صف طولانی روزنامه نگاران، از جمله من، صبورانه منتظر دریافت چند نقل قول از او هستند. از او می پرسم نظرش در مورد اجرای سول بلوم چیست؟ همانطور که ژنرال Z-ers می گوید، جو بی عیب و نقص بود. خیلی خنده دار است زیرا زمانی که روی صحنه می رفتم خیلی از حال می رفتم. احساس می‌کنم اکنون بسیار آگاهم. «نمی‌دانم این چیز خوبی است یا بد. اما فکر می کنم فقط سعی می کنم بهترین مجری باشم که می توانم باشم.
بخشی از آن معراج شامل مطالعه حرکات و رقص و گذراندن درس های صدا برای بهبود بود. وقتی از او می‌پرسند که چه چیزی در آینده است، او یک ژست کوچک می‌گیرد و می‌گوید «رقصنده‌ها. می خواهم رقصنده ها کمی از من حمایت کنند زیرا می توانند رقص سنگین را انجام دهند. و من فقط می توانم کمی الاغ را بشکنم – شیرین خواهد بود.”
حتی پس از تورهای تیتراژ در هر دو سواحل ایالات متحده، اروپا در راه، و افتتاحیه برای هنرمندانی مانند الا مای، Thuy به اشتراک می گذارد که اساساً تغییر زیادی نکرده است. من در واقع خیلی خجالتی هستم، هنوز. فکر می کنم قلبم خیلی خجالتی است. با این حال من این اعتماد را به خودم دارم. در مواقعی که فشار زیادی احساس می‌کنم یا خطرات زیادی روی خط وجود دارد، احساس می‌کنم تقریباً عملکرد بهتری دارم. انگار می توانم آن را لمس کنم.
به عبارت دیگر، Thuy یک بازیکن کلاچ است. “همه چیز در مورد جعل کردن آن است تا زمانی که آن را بسازید، زیرا هیچ کس نمی داند که شما خجالتی هستید، مگر اینکه آن را بگویید.” اما وقتی به اندازه کافی تمرین کرده باشید، جعل کردن آن آسان است. او سال‌هاست که بسکتبال تمرین می‌کند، اصطلاحاً از ۲۲ سالگی موسیقی می‌سازد.
Thuy عمیق تر به آرزوهای بلند می رود، و کلید موفقیت این است که تشخیص دهد این بازی طولانی است. “تو فوراً آن را نمی بینی. من نه سال است که موسیقی می‌سازم و تا حدود دو سال پیش حتی شروع به دیدن چیزی نکردم.
قبل از اینکه Thuy جهشی برای خواننده شدن داشته باشد، او مانند بسیاری از فرزندان مهاجران بر تحصیل در مدرسه حرفه ای تمرکز کرده بود. اما او می گوید که همان انگیزه ای که در دوران تحصیل دستیاری داشت، موفقیت او را به عنوان یک موسیقیدان به ارمغان آورده است. من احساس می کنم والدین آسیایی این آتش را به ما القا می کنند تا در همه چیز خوب باشیم. من در زمینه پزشکی کار می کردم و احساس می کنم این سرسختی را به موسیقی آورده ام.
“من نسبت به کاری که انجام می دهم بسیار مشتاق هستم. و من می خواهم برای خودم بهترین باشم زیرا می دانم که می توانم از این پتانسیل استفاده کنم. دانستن اینکه می‌توانم به آنجا برسم به من اجازه می‌دهد سخت کار کنم.»
Thuy توصیه هایی برای جوانان امروزی دارد که هنگام تلاش برای دنبال کردن مشاغل رویایی خود با موانعی روبرو می شوند. “مهمترین چیز این است که به خاطر داشته باشید که چرا چیزی را دوست دارید. اگر مدام به زندگی شما باز می گردد، ارزش دنبال کردن را دارد.» برای Thuy، موسیقی بارها و بارها وارد زندگی او شده است. در سال 2015 بود که او ابتدا پس از انتشار تک آهنگ خود “Hands On Me” در صنعت به رسمیت شناخته شد و پس از برنده شدن در مسابقات Home Turf در KMEL 106.1 در منطقه خلیج از حمایت قابل توجهی برخوردار شد.
او به موضوع ادامه می دهد و با دشواری زنده ماندن و حمایت از دستمزد یک هنرمند همدلی می کند. “من همچنین فکر می کنم انجام هر دو خوب است [careers] در همان زمان،” او می گوید. «همه همیشه فکر می‌کنند که باید آن را کاملاً رها کنید. من لزوماً فکر نمی کنم که این درست باشد زیرا من یک برنامه A داشتم – من در زمینه پزشکی کار می کردم. سعی کن خرج خانواده ام را فراهم کنی. داشتن یک برنامه پشتیبان خوب است زیرا انجام هر کاری در زمینه هنری واقعا سخت است. [For the arts] شما باید از پنج تا نه، شاید حتی بیشتر کار کنید. باید عجله کنیم.”
با این حال موسیقی همچنان درخشان ترین نور در انتهای تونل است. من در تمام زمینه های پزشکی ممکن کار کردم زیرا حوصله ام سر رفته بود. و بعد فهمیدم که موسیقی تنها چیزی است که از آن خسته نمی شوم. به همین دلیل تصمیم گرفتم زندگی روزمره ام را رها کنم و کاملاً خودم را وقف موسیقی کنم.»
برای ساکنان منطقه خلیج، سفر به اندازه مقصد مهم است. اگرچه دشوار بود، اما فداکاری Thuy به هنر خود، صرف نظر از نتیجه، چیزی است که او را به موفقیت زیادی رساند. او حرفه خوانندگی را دنبال کرد تا خودش باشد و به پتانسیل کامل خود برسد. اعتقادی که او به توانایی ها و مهارت های خود داشت، چیزی است که در نهایت او را به جایی که امروز است رساند، یک پیشگویی خودشکوفایی.
این خواننده و ترانه سرا اشاره می کند که او گاهی اوقات احساس می کند یک روانی است – و می تواند موفقیت خود را تصور کند. اما به همان اندازه طول کشید تا اعتراف کند و در برابر احساسات و احساسات عمیق‌تر خود آسیب‌پذیر باشد، به همین دلیل است که «دختران مثل من گریه نمی‌کنند / دخترانی مثل من وانمود می‌کنند که گریه نمی‌کنیم» یکی از ترانه‌های مورد علاقه اوست. که او نوشت
او که در یک خانواده ویتنامی بزرگ شد، همیشه احساس می کرد که مجبور است احساسات خود را مهار کند، گویی نمی تواند عمل کند یا احساسات درونی خود را به عنوان وسیله ای برای “نجات چهره” بیان کند. اما آهنگ دقیقاً برعکس را موعظه می کند – دخترانی مانند او که زمانی احساسات خود را پنهان می کردند، در واقع گریه می کنند.
معروف‌ترین آهنگ در دیسک‌وگرافی Thuy تبدیل به محبوبیت والدین او برای خواندن در خانه شد، حتی اگر به طرز طعنه‌ای از نحوه تربیت او الهام گرفته شده باشد. توییتی از پدر و مادرش که به گفته او هر دو خواننده بسیار خوبی هستند، می گوید: «آنها آن را دوست دارند. مادرم مثل هر روز آن را می خواند. او در حال تلاش برای به دست آوردن یک تابع برای آن است.
پاسخ او باعث شد که بپرسم “چرا نسخه دو زبانه با او درست نمی کنی؟” او نسخه دوزبانه خود را با Min ذکر می کند، اما ناگهان چشمانش شروع به روشن شدن می کند. «این واقعاً دیوانگی خواهد بود! فقط یه چیزی رو باز کرد شما فقط به من ایده دادید که برای آلبوم بعدی من چه کار کنم! من یک ایده برای یک اینترلود دارم. خیلی متشکرم.» بنابراین شاید بتوانیم انتظار داشته باشیم که برخی از همکاری‌های والدین را در پروژه‌های آتی Thuy بشنویم.
اگرچه والدین او امیدوار بودند که دخترشان پزشک شود، اما کاملاً از کاری که او امروز انجام می دهد حمایت می کنند. من می توانستم در دکه حمام بازی کنم و آنها به من افتخار کنند. فکر می کنم آنها می دانند که من کاری را انجام می دهم که دوست دارم و می توانم از خودم حمایت کنم. آنها فقط برای سفر با من می آیند.
هنگامی که او برای اولین بار شروع به کار کرد، توئی اعتراف کرد که پدر و مادرش را در اطراف دوست ندارد زیرا این باعث می شود که او احساس عصبی کند. او در حال لمس شخصیت متفاوتی بود که برای صحنه طراحی شده بود، شخصیتی که قبلاً هرگز ندیده بودند. با این حال، با پیشرفت حرفه ای او، والدینش بیشتر به آن عادت کرده اند. وقتی پدر و مادرم آنجا هستند، احساس راحتی می‌کنم که حرکات سکسی انجام دهم. مثل اینکه، معلوم است، به من خیره نشو!» او با نگرانی می‌خندد. “اما در عین حال، من در مرحله ای از زندگی ام هستم که به خودم بسیار مطمئن هستم. من دوست دارم که پدر و مادرم در حال حاضر در اطراف باشند. هر دو والدین او علاوه بر پسر عمویش که او را “توی کوچک” می نامیدند، در سول بلوم شرکت کردند.
خانواده‌اش که در کنسرت‌هایش شرکت می‌کنند، همان حسی را به او می‌دهند که وقتی می‌شنود «دختران مثل من گریه نمی‌کنند» به او دست می‌دهد، حتی اگر پخش‌کننده‌ترین آهنگ او باشد – Thuy هرگز از حمایت آنها خسته نمی‌شود. او با آهنگ‌های زیاد می‌گوید: «آنقدر می‌شنوی که می‌گویی خدای من، خاموشش کن.» اما هر بار می‌شنوم که مردم آواز می‌خوانند. [“girls like me don’t cry”] به سمت من برمی گردم یا می بینم که چهره آنها روشن می شود، به خودم یادآوری می کنم که برای چیزی مهمتر از موسیقی اینجا هستم. فکر می کنم هر چیزی که بیرون می آورم برایم معنی دارد. بنابراین فقط امیدوارم وقتی مردم به موسیقی من گوش می دهند، به نوعی آنها را درمان کند. احساس می کنم این همان کاری است که «دختران مثل من گریه نمی کنند» برای همه انجام می دهد. من فقط خوشحالم که بخشی از سفر کوچک شفای کسی هستم.» این یک کاتارسیس جهانی است.
با این حال، این فقط در مورد شفا نیست. Thuy به محافظت از روح شما اعتقاد دارد، به خصوص وقتی صحبت از مقایسه و رقابت باشد. او توصیه می کند: “اجازه ندهید اطرافیان شما را از پیگیری کاری که می خواهید انجام دهید باز دارند.” “اگر می بینید که آنها عالی هستند یا هر کاری انجام می دهند، بدانید که برای همه جا وجود دارد. باید این را به خودم یادآوری کنم. “من اینجا هستم چون باید اینجا باشم.”
با کسب جایگاه خود در جدول، او یکی از اولین خوانندگان مشهور RnB و پاپ آسیایی تبار است. میراث او به عنوان دختر پناهندگان ویتنامی باعث می شود که او با بسیاری دیگر با پیشینه های مشابه ارتباط برقرار کند و به دیگر اعضای دیاسپورای آسیایی امیدوار است که آنها نیز می توانند ستاره های پاپ باشند.
«وقتی به سطح خاصی می‌رسی، وجودت تأثیر بسیار زیادی بر ادراک و همه این‌ها دارد. نکته ای وجود دارد که باید دریابید که بودن در اینجا در این فضا واقعاً چنین تفاوتی ایجاد می کند. این برای کسی بسیار مهم است که هرگز فکر نمی‌کردند کسی را که شبیه آنها در فیلم‌ها و رسانه‌ها است ببینند.” مجله رایدار.
الکس لارویک، دانشجوی دانشگاه اورگان، حتی مقاله ای نوشت میانگین در مورد اینکه چگونه Thuy، با سخنرانی در یک رویداد سازمان دانشجویی آسیایی در محوطه دانشگاه، او را وادار کرد تا به اهمیت نمایندگی فکر کند. «حضار آشکارا پاسخ دادند. …مربوط به تجربه شدید مشترک از بزرگ شدن در یک خانواده مهاجر. تجربیات او با تجربیات ما در هم آمیخته است،» او نوشت، متاثر از این که چگونه این زن که مظهر ارزش های فرهنگی و ظاهر فیزیکی جامعه محبوب خود است، توانسته است جایگاه خود را در دنیای موسیقی باز کند.
پس آینده Thuy چیست؟ او با لبخند بزرگی بر لب می گوید: «خیلی چیزهای دیگر وجود دارد. “موسیقی بیشتر به زودی، جلوه های بصری بیشتر، رقص بیشتر. فقط سرگرم کننده است. من می‌خواهم بهترین هنرمند تمام عیار باشم، بنابراین هر کاری از دستم بر می‌آید انجام می‌دهم – درس رقص، درس آواز، زیرا هرگز آنها را در زمان بزرگ شدن قبول نکردم. . “من باید آن را جدی بگیرم. من تازه دارم چیزهایی یاد می‌گیرم که به من کمک می‌کند عمر طولانی داشته باشم. اما سعی می‌کنم لذت ببرم.»
عکس از سریس
در صنعتی که مستلزم استقامت، انعطاف پذیری و نوآوری است، سرسختی Thuy مانند چراغی از الهام می درخشد. همانطور که او برای آینده آماده می شود، با آموزش های رقص و آموزش آواز، او تلاش می کند تا یک مجری ماهر باشد در حالی که هنوز لذت سفر را در آغوش می کشد. با هر گام رو به جلو، Thuy تلفیق فداکاری و اشتیاق را تجسم می‌دهد و ردپایی از توانمندی و رشد را برای دیگر هنرمندان مشتاق در جامعه ویتنامی-آمریکایی به جای می‌گذارد.
با این حال، سفر Thuy همه چیز در مورد عملکرد نیست. داستان او از مرزها فراتر می رود و تجربه مهاجران، انتظارات والدین و تعقیب اشتیاق را لمس می کند. و آنچه که دیدگاه او را متفاوت می کند، آگاهی قوی او از نقش کار سخت و شانس است. او از یک رویکرد متعادل حمایت می کند و به ما یادآوری می کند که داشتن برنامه های پشتیبان در حالی که رویاها را تعقیب می کنیم اشکالی ندارد.
داستان Tui به ما یادآوری می کند که موفقیت یک ملیله چند بعدی بافته شده از رویاها، چالش ها، سیستم های پشتیبانی و رشد شخصی است. از تجلی نقاط عطف تا پذیرش آسیب‌پذیری از طریق موسیقی، سفر Thuy حامل پیامی جهانی است که بسیار فراتر از نت‌های آهنگ‌های او طنین‌انداز می‌شود – پیامی که همه را به رویاپردازی، استقامت و شکوفایی در تعقیب هنر و خودشناسی فرا می‌خواند.
اینجا
سایت اینترنتی // اینستاگرام // توییتر
